Blog

30-1-2018

Halt-medewerkers hebben vaak de mooiste verhalen te vertellen. Lees hier de blog van Esmeralda Troost: Niet zomaar een taakstrafje.

Het was 16.30 uur. Ik keek uit naar mijn laatste afspraak en het weekend wat voor de deur stond. Wat ik toen nog niet wist, was dat ik pas om 22.00 uur thuis zou zijn. En dat was niet doordat ik na werktijd nog gezellig ben gaan borrelen of winkelen.

Die laatste afspraak was een eindgesprek. Dat betekent dat het traject afgerond zou gaan worden. Moeder en dochter gingen voor me zitten. Ik wist van tevoren dat dit niet makkelijk zou gaan worden. De band tussen moeder en dochter was slecht en ze maakten elkaar voortdurend verwijten. Het zag er anders uit dan de beeldvorming welke ik heb van een moeder en dochter op die leeftijd. Mijn dochter is zes. We spelen spelletjes, bakken samen taart, ze helpt met huishoudelijke klusjes en soms gaan we samen winkelen. Zullen deze moeder en dochter dat ook hebben gedaan toen zij zo klein was? Waar en wanneer zou het zijn scheef gelopen? Zou moeder zich daarvan bewust zijn geweest? Ik maakte me zorgen over deze moeder en dochter. Met name over wat hun slechte band voor invloed zou hebben op de ontwikkeling van het meisje.

Ik was nieuwsgierig en stelde vragen. Er kwamen emoties en de stemmen werden harder en luider. En toen barstte de bom. Moeder en dochter stonden letterlijk en figuurlijk tegenover elkaar. Er werd geduwd, geschreeuwd en het scheelde niet veel of er werd ook geslagen. Moeder koos ervoor om weg te lopen en schreeuwde dat ze haar dochter voorlopig niet meer hoefde te zien. Het meisje kon, wilde en durfde niet naar huis. Eerder die week was het geëscaleerd en uitgelopen op een vechtpartij met haar moeder.

Ik wist een plek voor het meisje te regelen in een crisisopvang in de buurt en zorgde voor een warme overdracht. Moeder was telefonisch niet te bereiken. Ik sprak haar voicemail in met de boodschap dat haar dochter de komende nacht op een veilige plek zat en dat ze morgen gebeld zou worden. Zo, case closed.

Dit is een voorbeeld van een kort verhaal welke ik soms terug laat komen als kinderen tijdens een voorlichting mij de vraag stellen: 'wat is het ergste dat u ooit heeft meegemaakt?'

Zal ik dan vertellen over dat meisje welke de mishandeling verzon om met die diefstal weg te kunnen komen? Of over die jongen die zo graag ergens bij wilde horen en een pakje shag stal? Of over die knul van zeventien die drie keer in korte tijd een strafbaar feit pleegde en vierenveertig uur taakstraf kreeg? Of over die jongen die zichzelf in coma had gedronken met teveel bier? In werkelijkheid was hij verlegen en had hij zich wat moed ingedronken om op dat meisje af te durven stappen. Ik denk ook terug aan die jongen die mij ooit eens belde: 'mevrouw, zou ik mijn leeropdracht wat later in mogen leveren?' Zijn moeder had de dag ervoor in depressieve en paranoïde toestand haar auto in het restaurant van zijn vader geparkeerd. Ik vond het al zo vreemd dat ze tijdens ons eerste gesprek op zoek was naar camera's en afluisterapparatuur. En dan had je nog die ouders die jaren lang wanhopig hadden geprobeerd een kindje te krijgen. Uiteindelijk hadden ze na adoptie een prachtige dochter, maar vanwege hechtingsproblematiek stapelden de problemen in de puberteit zich op. En tot slot dat meisje wat met haar moeder was gevlucht uit een oorlogsgebied. Ze had haar vader en broers achter moeten laten. Ze kwam bij mij vanwege negenenvijftig uur spijbelen. Dat was om haar moeder bij te kunnen staan met ziekenhuisbezoeken en allerlei praktische zaken.

Mijn werk bij Stichting Halt is dynamisch en geen zaak is hetzelfde. De procedures van gesprekken, excuses aanbieden, leeropdrachten, schade betalen en werkstraffen zijn hetzelfde, maar de inhoud daarvan is altijd anders. Al krijg je tien jongeren die iets hebben gestolen, het zijn tien verschillende zaken. Elke jongere heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen verleden, leefsituatie, dromen, verlangens en soms ook problematiek. Het gaat er niet om wát ze gedaan hebben, maar waar het vandaan komt. Waar ze hun keuzes op gebaseerd hebben en hoe daarop wordt gereageerd door hun omgeving. Niet te snel oordelen en luisteren naar hun verhaal. Tegelijkertijd de grens aangeven en samen kijken wat er nodig is om herhaling te voorkomen. Er wordt in die gesprekken gelachen, maar ook gehuild. Ouders worden boos, zijn teleurgesteld, maar uiteindelijk ook opgelucht en blij als hun kind inzicht toont en verbetering laat zien.

Nee, ik deel niet zomaar strafjes uit..

Esmeralda Troost

Halt-medewerker Zeeland-West-Brabant 

Bron: Halt